Grzejniki - O instalacji c.o. - Instalacje

Gdy temperatura wody grzejnej jest wysoka, mniejsze mogą być powierzchnie grzejników, ale za to materiał rur i złączek musi być odporny na wyższą temperaturę, a więc musi być lepszej jakości.

Instalacje grzewcze mogą być:

grawitacyjne – woda gorąca (o mniejszej gęstości) płynie do góry, zimna (cięższa) – w dół,
pompowe (z obiegiem wody wymuszonym za pomocą pompy).

W domach jednorodzinnych stosuje się najczęściej układy pompowe (tak zwane ciśnieniowe).
Instalacja może być zabezpieczona:

przeponowym naczyniem wzbiorczym (instalacja zamknięta)
otwartym (połączonym z atmosferą) naczyniem wzbiorczym (instalacja otwarta).

Przewody można prowadzić do grzejników na dwa sposoby:

system dwururowym – przewody: zasilający i powrotny, układa się równolegle, obok siebie,
systemem jednorurowym – przewód zasilający prowadzi się przez kolejne grzejniki, aż do grzejnika położonego najdalej od źródła ciepła, a stamtąd – najkrótszą drogą – z powrotem do źródła ciepła. Temperatura wody zasilającej kolejne grzejniki jest wtedy coraz niższa, ich powierzchnie grzejne muszą być więc odpowiednio większe.

Tradycyjny sposób prowadzenia rur to montaż natynkowy. Rura osadzana jest w uchwytach (zwanych też podporami, obejmami) przykręconych na stałe do ściany lub stropu. Uchwyty mogą być zrobione z tworzywa (do rur o najmniejszej średnicy) lub taśmy stalowej (do większych). Uchwyty stalowe muszą mieć gumową lub piankową podkładkę chroniącą rurę przed uszkodzeniami mechanicznymi, jakie mogłyby wystąpić nawet podczas niewielkich ruchów „pracującej” instalacji. Odstępy między podporami są ściśle określone, inne dla każdego rodzaju instalacji.

Rury mogą być również układane w bruzdach ściennych lub w podłodze, w warstwie betonowego podkładu. Muszą być jednak wówczas zaizolowane, aby nie wystąpiło przegrzanie tynku lub betonu. Powinno się też odpowiednio zamocować rury, aby zapobiec ich odchyleniom od zaprojektowanej osi. Podejścia do grzejników wykonuje się tak, aby widoczny był tylko krótki fragment rur pod grzejnikiem. Można je dodatkowo osłonić elementami z tworzywa sztucznego.

Zdjęcie do bloczka '2 zdjecia' - art 279

Przewody można układać w listwach przypodłogowych. Jest to szybki i czysty sposób montażu. Instalacje z miedzi czy tworzywa sztucznego można wykonać samodzielnie, przestrzegając wszystkich zaleceń producenta systemu, dotyczących sposobów łączenia poszczególnych elementów i używanych do tego odpowiednich narzędzi. Zawsze jednak lepiej zrobi to fachowiec. Nie warto samemu zabierać się za zrobienie instalacji stalowej. Jest to trudne i pracochłonne.

Nie warto samemu zabierać się za zrobienie instalacji stalowej. Jest to trudne i pracochłonne. Niektóre firmy udzielają gwarancji tylko wtedy, gdy instalacja wykonana jest przez fachowca. Gwarancji zwykle udziela się na 10 lat, ale warunkiem uznania ewentualnego roszczenia jest przestrzeganie przez wykonawcę instalacji ogólnych norm technicznych, a także wytycznych ujętych w dokumentacji technicznej producenta.

Próby

Odbiór instalacji następuje po zakończeniu wszystkich prac montażowych i doprowadzeniu czynnika grzewczego. Sprawdza się zgodność wykonania instalacji z projektem, jakość użytych materiałów, sposób montażu, a na końcu – funkcjonowanie całej instalacji. Przeprowadza się dwie próby szczelności: wypełniając instalację najpierw wodą zimną, a później gorącą. Na końcu reguluje się układ, mierząc temperaturę zasilania i powrotu, sprawdzając funkcjonowanie grzejników, mierząc temperaturę powietrza w pomieszczeniach. Instalacje z tworzyw sztucznych nie wymagają zabiegów konserwacyjnych. Konieczna natomiast jest okresowa kontrola pracy instalacji, sprawdzenie stanu zamocowań oraz ewentualnych uszkodzeń mechanicznych rur. O rury stalowe trzeba dbać, na przykład stosując inhibitory korozji.