Murator Dom

Instalacje

Ogrzewanie gazowe

Kocioł gazowy czy pompa ciepła? Formalności

Kocioł gazowy czy pompa ciepła? Formalności

Tagi: budowa pompy, doporwadzenie gazu, formalności instalacyjne, kocioł gazowy, pompa ciepła, porównanie ogrzewania

Jakie problemy można napotkać, decydując się na kocioł, jakie – wybierając pompę ciepła? Czy i jakie są korzyści ze stosowania tych urządzeń?

Pompa ciepła, która umożliwia wykorzystanie do ogrzewania domu darmowej energii czerpanej ze środowiska, budzi zainteresowanie wielu osób zastanawiających się, jak tanio ogrzewać dom. Większość z nich odstraszają jednak wysokie koszty takiej instalacji. Często rezygnują więc z marzeń o pompie ciepła na przykład na rzecz kotłów gazowych, które oferują podobny komfort obsługi, ale kosztują mniej. Czy słusznie? Czy stosowanie pomp ciepła jest opłacalne? Jakie problemy można napotkać, decydując się na kocioł, jakie – wybierając pompę ciepła? Czy i jakie są korzyści ze stosowania każdego z tych urządzeń?

Kocioł gazowy

Pompa ciepła

popularny od lat, dobrze znany instalatorom; ma niską cenę i rozwiniętą sieć sprzedaży i serwisu; jest niezawodny; zajmuje niewiele miejsca (zwłaszcza wiszący); niezbyt uciążliwy dla środowiska; zasilany gazem ziemnym jest tani w eksploatacji; może być niebezpieczny; jeśli niewłaściwie się go eksploatuje lub nie konserwuje, może dojść do wybuchu gazu lub zatrucia spalinami; zasilany gazem płynnym jest drogi w eksploatacji i wymaga gromadzenia gazu w dużym, ustawionym na działce zbiorniku.

tania w eksploatacji; nie potrzebuje komina ani wentylacji; nie emituje zanieczyszczeń; jest zasilana energią elektryczną – nie potrzebuje paliwa; jest wysoce niezawodna; wymaga dużych nakładów inwestycyjnych; do wykonania dobrze działającej instalacji potrzeba dużej wiedzy i doświadczenia; instalacją pomp ciepła zajmuje się stosunkowo niewiele firm o ugruntowanej renomie; wydajność instalacji może spaść po kilku latach eksploatacji; poziomy wymiennik gruntowy utrudnia zagospodarowanie działki; eksploatacja jest uniezależniona od dostawców paliwa.

Zanim wykonasz instalację

Przed przystąpieniem do budowy instalacji musimy zamówić projekt i załatwić formalności. Wizyty w urzędach i wyczekiwanie na ich decyzje to jeden z najmniej przyjemnych etapów budowy domu. Które urządzenie będzie wymagać od nas pod tym względem więcej zachodu?

Do kotła trzeba dostarczać paliwo, a jeśli jest nim gaz, to potrzebna jest do tego specjalna instalacja – przyłącze gazu ziemnego lub instalacja zbiornikowa dla gazu płynnego.

Gaz ziemny jest dużo tańszy od płynnego, zatem jeśli tylko jest taka możliwość, warto z niego korzystać. Aby się dowiedzieć, czy jest możliwe przyłączenie do sieci gazowej, trzeba złożyć wniosek o wydanie warunków technicznych przyłączenia i dostawy gazu w rejonowym zakładzie gazowniczym. Z warunków dowiemy się, czy wystarczy budowa samego przyłącza, czy też konieczna będzie rozbudowa gazociągu. To pozwoli także ustalić orientacyjny koszt inwestycji.

Jeśli gazociąg biegnie w drodze przylegającej do działki, zazwyczaj wystarczy samo przyłącze. Zakład gazowniczy ma obowiązek doprowadzić je przynajmniej do granicy naszej posesji. Rozliczenie kosztów takiej inwestycji jest ryczałtowe – inwestor pokrywa jedynie ich część. Jeśli gazociąg znajduje się w większej odległości (na przykład 100 m), konieczna jest jego rozbudowa. Zakład gazowniczy nie ma jednak obowiązku rozbudowy i nie musi ponosić jej kosztów. W takiej sytuacji inwestycja kosztuje zwykle tak dużo, że indywidualnemu inwestorowi przestaje się opłacać (za przyłącze gazu nierzadko trzeba zapłacić ponad 10 000 zł, rozbudowa gazociągu to koszt kilka razy wyższy). Wiele osób decyduje się więc na zasilanie kotła gazem płynnym, który trzeba przechowywać na własnej działce w specjalnym zbiorniku.

Typowy zbiornik na gaz ma pojemność 2700 l i może być ustawiony na terenie działki lub zakopany pod ziemią (rozwiązanie dobre, jeśli planujemy korzystanie z gazu płynnego dłużej niż przez dwa-trzy lata). Zbiornika nie trzeba kupować, może nam go wydzierżawić firma dostarczająca gaz. Należy zatem zacząć od zapoznania się z ofertą dostawców gazu. Warunki dostawy gazu i dzierżawy zbiornika mogą być różne. Dodatkowo dostawcy proponują różnego rodzaju promocje. Umowa obejmuje zwykle montaż instalacji gazowej, czasem także wykonanie projektu, który trzeba dołączyć do zgłoszenia budowlanego w starostwie powiatowym przed wykonaniem instalacji. Projekt i instalację mogą wykonać tylko osoby z odpowiednimi uprawnieniami.

Jeśli blisko naszej działki przebiega gazociąg, opłaca się do niego podłączyć i korzystać z gazu ziemnego, który na razie jest stosunkowo tani. W tym celu trzeba podpisać umowę z zakładem gazowniczym i wybudować przyłącze. Część kosztów jego budowy bierze na siebie gazownia.

Gdy korzystanie z gazu ziemnego jest niemożliwe, można wybrać gaz płynny – propan lub propan-butan. Żeby móc zasilać kocioł nieco tańszym propanem-butanem, trzeba zainwestować w instalację ze zbiornikiem zakopanym w ziemi (w naziemnym panowałaby zbyt niska temperatura). Zbiorniki podziemne mają wiele zalet: nie widać ich, nie zajmują miejsca na działce, są bezpieczniejsze od naziemnych i mogą być usytuowane bliżej domu.

Oprócz projektu przyłącza gazu lub instalacji zbiornikowej potrzebny jest też projekt instalacji gazowej wewnętrznej. Na jej budowę jest wymagane pozwolenie, chyba że mamy już pozwolenie na budowę domu wyposażonego w tę instalację.

Pozwolenie na wykonanie instalacji pompy ciepła czy też załatwienie innych formalności nie będzie potrzebne tylko wtedy, gdy zdecydujemy się na pompę powietrzną. Wybierając taką pompę, trzeba jedynie we wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej uwzględnić pobieraną przez nią moc. Można przyjąć, że dla domu jednorodzinnego będzie to nie więcej niż 5 kW. Jeśli pompa ma czerpać ciepło z gruntu, należy się postarać o pozwolenie na budowę wymiennika gruntowego. Najlepiej uwzględnić go w projekcie domu – wtedy otrzyma się pozwolenie na budowę domu wraz z pompą ciepła i wymiennikiem ułożonym w ziemi.
Najwięcej formalności czeka nas w przypadku pompy korzystającej z ciepła zgromadzonego w wodzie (zwykle w grę wchodzą wody gruntowe, rzadko powierzchniowe).

Na korzystanie z wód gruntowych do celów energetycznych oraz na ich pobór i zrzut w ilości większej niż 5 m3/dobę jest potrzebne pozwolenie wodnoprawne. Trzeba je mieć także wtedy, gdy chce się wywiercić studnię głębszą niż 30 m.

Na montaż i użytkowanie powietrznej pompy ciepła nie potrzeba żadnych pozwoleń. Należy tylko pamiętać, że projekt instalacji grzewczej musi się znaleźć w projekcie budowlanym potrzebnym do uzyskania pozwolenia na budowę domu.

Według prawa wodnego właściciel gruntu może bez pozwolenia wodnoprawnego korzystać z wód znajdujących się na jego posesji, jeśli pobór wody nie przekracza 5 m³/dobę, a wydajność czerpiących ją pomp nie jest większa niż 0,5 m³/h. Pompa ciepła na ogół potrzebuje jej więcej. Dodatkowo woda po przepłynięciu przez wymiennik pompy ciepła jest uznawana za ściek. Zrzut ścieków w takiej ilości, podobnie jak korzystanie z wody do celów energetycznych, mieszanie wód z różnych warstw wodonośnych oraz wywiercenie studni o głębokości ponad 30 m, także wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wydają je władze samorządowe (najczęściej starosta) na czas określony. Do wniosku o pozwolenie trzeba dołączyć dokumentację techniczną w formie operatu wodnoprawnego, którego zawartość określa prawo wodne.