Murator Dom

Ogród i otoczenie

Rośliny cebulowe i bulwiaste

Hiacynty kwitną wiosną

Hiacynty kwitną wiosną

Tagi: Hyacinthus, cebula hiacynta, hiacynt, hiacynty, hiacynty kwitną wiosną, hiacynty w mieszkaniu, pędzenie cebul hiacyntów, pędzenie hiacyntów, uprawa hiacyntów, wiosna

Dzięki bogatej gamie kolorów pieknie pachnących kwiatów hiacynty są jednymi z najpopularniejszych roślin cebulowych kwitnących wiosną. Efektownie wyglądają zarówno posadzone w ogrodzie, jak i uprawiane jako rośliny doniczkowe.

Hiacynt (łac. Hyacinthus) pochodzi z Azji Mniejszej, w Polsce uprawiany jest hiacynt wschodni (łac. Hyacinthus orientalis).
Kwiaty hiacyntów o barwie czerwonej, różowej, pomarańczowej, łososiowej, żółtej, fioletowej, białej, niebieskiej charakteryzują się intensywnym zapachem, określanym często jako ciężki (niektórych nawet drażni). W uprawie jest około 100 odmian hiacynta. Największym powodzeniem cieszą się te o kwiatach niebieskich, np. ‘Blue Jacket’, ‘Delft Blue’. Cenione są także różowe, np. ‘Anna Marie’, ‘Fondant’, ‘Lady Derby’, ‘Pink Pearl’, ‘Splendid Cornelia’. Z odmian o innych barwach popularne są np. purpurowofioletowy ‘Amethyst’, karminowy ‘Jan Bos’, żółty ‘City of Haarlem’, łososiowopomarańczowy ‘Gypsy Queen’. Nieco mniej poszukiwane są odmiany o kwiatach białych, np. ‘Carnegie’, ‘L’Innocence’, ‘White Pearl’. Rarytasem są odmiany o kwiatach pełnych, np. jasnoróżowy ‘Chestnut Flower’, niebieski ‘General Köhler’, karminowy ‘Hollyhock’, biały ‘Madame Sophie’.

Uprawa hiacyntów

Hiacynty można uprawiać bez wykopywania cebul bądź z ich wykopywaniem. Cebule pozostawione w ziemi po przekwitnięciu zakwitną w kolejnym roku i będą kwitnąć także w następnych latach, ale ich kwiaty będą coraz mniejsze, aż w końcu wcale się nie ukażą. Chcąc cieszyć się co roku okazałymi kwiatami należy zapewnić roślinom wysoki poziom nawożenia, co pozwoli cebulom uzupełnić tracone każdego roku składniki pokarmowe. Hiacynty mogą pozostawać na jednym miejscu 3–4 lata. Jednak ze względu na ryzyko wystąpienia chorób grzybowych i bakteryjnych korzystniejsze jest coroczne ich wykopywanie na początku lata i jesienne sadzenie w inne, żyzne miejsce.
Cebule po wykopaniu z ziemi pod koniec czerwca (gdy zaczynają zasychać liście) należy osuszyć i przechować w chłodnym, przewiewnym i suchym miejscu. Do gruntu wysadza się je na przełomie września i października.

Uwaga: cebule hiacyntów sadzi się zawsze piętką ku dołowi!

Głębokość sadzenia powinna być równa trzykrotnej wysokości cebul. Rozstawa sadzenia jest zależna od wielkości cebul: hiacynty o średnicy cebul powyżej 14 cm sadzi się w odstępach 18–20 cm, o średnicy 12–14 cm w odstępach 15 cm, o średnicy 10–12 cm w odstępach 8 cm, o średnicy 6–10 cm w odległości 4 cm. Powierzchnię ziemi należy wyrównać, aby w zagłębieniach nie zbierała się woda, która zimą może być dla hiacyntów niebezpieczna.
Hiacynty lubią lekkie, przepuszczalne, żyzne podłoże o odczynie obojętnym, choć rośliny te tolerują prawie wszystkie gleby z wyjątkiem bardzo kwaśnych lub o wysokim poziomie wód gruntowych. Przygotowując rabatę na glebie zbyt ciężkiej, gliniastej należy dodać torf i piasek, a gdy podłoże jest zbyt piaszczyste – próchnicę lub kompost (poprawi to warunki wzrostu roślin). Stanowisko powinno być nasłonecznione, ale dopuszczalne jest lekko zacienione (zaletą takiego stanowiska jest dłuższy okres kwitnienia). Miejsce nie powinno być narażone na silne wiatry. Zimą cebule najlepiej okryć (np. słomą), bowiem hiacynty są dość wrażliwe na mróz. Wiosną po rozpoczęciu wzrostu należy zastosować nawożenie saletrą amonową, a po 2–3 tygodniach mieszanką wieloskładnikową. Podczas suchej wiosny rośliny trzeba podlewać. Hiacynty kwitną od kwietnia do maja. Po kwitnieniu warto usunąć uschnięte kwiaty, aby nie zawiązywały się nasiona osłabiające przyrost cebul.

Cebula u hiacyntów jest organem spichrzowym. Łuska okrywająca cebuli ma barwę zależną od barwy kwiatów: jest biała u odmian o kwiatach białych, kremowych i żółtych, a jasnopurpurowa do ciemnopurpurowofioletowej u pozostałych odmian. Kupując cebule hiacyntów należy pamiętać, że jedynie ze zdrowej cebuli wyrośnie okazały kwiat. Dlatego nie należy wybierać cebul uszkodzonych, o zbutwiałym zapachu, z nalotem pleśni, pomarszczonych, z suchą skórką i przebarwieniami, a także już kiełkujących. Podczas przechowywania cebul trzeba je systematycznie przeglądać i usuwać te, które wykazują objawy chorób (okrągłe, żółtobrązowe plamy pod łuską okrywającą mogą być oznaką szarej pleśni; małe, jasnobrązowe punkty zlewające się w większe plamy i towarzyszący im często gumowaty wyciek to objawy suchej zgnilizny). Przed sadzeniem warto cebule zaprawić środkiem grzybobójczym.

Rozmnażanie hiacyntów nie jest proste. Czyni się to przez nacinanie lub drążenie piętki cebul (aby zniszczyć stożek wzrostu). W miejscach zranienia, po letnim przechowywaniu zawiązują się małe cebulki (są gotowe do kwitnienia po 3–4 latach). Amatorsko hiacynty rozmnaża się z cebul przybyszowych, możliwe jest także rozmnażanie z nasion, ale wtedy otrzymuje się rośliny o niejednolitych cechach (kwitną dopiero w szóstym roku po posadzeniu).

Hiacynty w mieszkaniu – pędzenie cebul

Wnętrza można ozdobić kwitnącymi hiacyntami w doniczkach. Aby uzyskać kwitnące rośliny w styczniu–lutym należy cebule posadzić do doniczek we wrześniu–październiku. Cebule można sadzić pojedynczo (wtedy najlepiej użyć wysokich naczyń), a w celu uzyskania kompozycji – kilka cebul do szerokiej doniczki (odległość między roślinami powinna wynosić ok. 6 cm). Naczynia wypełnia się piaszczystym i przepuszczalnym podłożem. Posadzone cebule należy przykryć centymetrową warstwą piasku, jednorazowo podlać i trzymać w chłodnym pomieszczeniu 6–8 tygodni, aż do ukorzenienia. Gdy pojawią się kiełki na doniczkę trzeba założyć papierowy stożek i trzymać go aż do pojawienia się pąków kwiatowych. Po przekwitnięciu należy kontynuować podlewanie aż do całkowitego zaschnięcia liści. Potem cebule należy wyjąć, oczyścić i przechować w suchym miejscu.